Ein liten oppdatering

Er veldig lenge siden eg har vært her nå. Det har skjedd så mykje, både vonde ting og gode ting. Først fikk eg ein lungebetennelse som virkelig slo meg ut. Og som om ikkje det var nok hadde ein person sendt bekymringsmelding til barnevernstjenesta. Etter et par heimebesøk fant de ut at eg ikkje kunne bo i gamle boligen min lenger. Eller ungene kunne ikkje bo der på grunn av sopp og råte i huset. Så på kort tid ordna barnevernstjenesta ein ny midlertidig bolig for oss. Problemet var at de kan komme på uanmeldte heimebesøk når som helst. Og det gjør de ofte. De har ikkje funnet noen galt anna enn økonomiske problemer. Og de har kun påstander om at eg har solgt sex. Så siden eg i det siste har måtte holde meg borte fra å tjene pengar på å selge sex har det vært tøft økonomisk. Ikkje ein gang bursdagspresang til dattera min klarte eg å kjøpe. Men takket være ein fantastisk snill person fikk hun ihvertfall feira dagen sin med klassevennene sine. 

Siden vi nå bur ein litt anna plass har det vært lite annet å gjere enn å være heime når ungene ikkje er på skulen. Og bilen vår må repareres før eg kan bruke den meir. I tillegg har eg begynt å bekymre meg for julen. Eg har jo sett at butikkene allerede selger kakemenn og andre juleting. Alt for tidlig synes no eg. Men spiller ingen rolle. Ikkje har eg råd til det uansett. Men siden julen har begynt å nærme seg har eg jo kjønt at eg må prøve å gjøre noe for å få det bedre enn i fjor. Så eg og ungene satt osd ned og lags drømmefangare. Og disse håper vi å kunne selge. Ikkje veit eg kor mykje eg kan få for de, men det tar ein god stund å laga ein. Og ikkje er materialane så billig heller. Foreløpig har me laga 10 stk, men så fort me får råd skal vi kjøpe inn meir materiale og lage fleire.  

Så hvis noen vil kjøpe er de berre til å sende ein mail. Er fine å gi i gave. Så kjøp gjerne flere. Eg tar gjerne i mot bestilling. Når de 10 eg allerede er solg vil eg sende ut så fort eg får kjøpt materialer og laga de. 

Her er bilder av de vi har nå. Men tenkte og å lage noen mer fargerike. De eg har nå er lys og mørk.

Eg blir veldig glad hvis du delar bloggen min på sosiale medier

 

Sjuk

Dessverre har eg ikkje fått skrevet på ein stund siden eg har blitt sjuk. Men med medisiner regner eg med at eg veldig snart er tilbake og holder dere oppdatert med hva som skjer i livet mitt. 

Ein prostituert's bekjennelser.

Eg selger kroppen min. Eg er ein hore. Eg gjer det kun fordi eg og ungene mine er i ein veldig vanskelig situasjon økonomisk. Når du trykte på bloggen min håpet du kanskje at eg skulle skrive "juicy" detaljer om sex og "dirty secrets" fra livet mitt som prostituert. Da må eg dessverre skuffe deg. Eg har skrevet om heilt andre ting i dag. Men eg håper likevel at du tar deg tid til å lese. For det eg skriver om gjelder ikkje bare meg og mine barn, men over 60.000 andre barn i Norge i tillegg. Eg utfordrer deg til å lese det eg har skrevet. Du trenger ikkje være enig med meg, men hvis du vil kommentere eller sende en epost håper eg at du kan være saklig. Tør du å lese????
 
Etter ein tung start på helga der eg i dag fekk avskilta bilen min fordi eg ikkje hadde klart å betale heile årsavgifta, har eg endeleg funnet litt ro. Men eg er fremdeles stresset og rådvill om hva eg skal gjere fremover uten bil. Her eg bur er avstandene så store at eg er heilt avhengig av å ha bil. Og berre fordi eg hadde betalt årsavgifta 5 dager for seint fikk eg avskilta bilen på grunn av 250 kroner. Og nå må eg betale dei i tillegg til over 1500 kroner for å få tilbake skiltene. Og bare det å komme seg til biltilsynet tar nesten 2 timer hver veg. For ein person med normal økonomi er nok ikkje dette et stort problem, men for meg er det krise. Det gjer alt mykje meir vanskeleg for meg i ein allerede veldig vanskeleg hverdag. Så nå sitter eg her å lurer på om eg må selge meg ein gang til. Noe eg virkelig hater. Eg blir sjuk bare av tanken. Men for meg er det eineste løsningen. Eg jobber med ein langsiktig løsning, men for alt som skjer nå og dei neste månedene er det ingen annen løsning enn å gjøre ting eg hater. Ting eg kommer til å måtte leve med heile livet. Ting eg kommer til å angre på heile livet. Men det er eineste måten å løse det på. Eg må få skilter på bilen, husleige og straum må betales og vi skal ha mat. Og det eg får av nav er ikkje nok til å dekke noe av det. Men dette er det mange som visst ikkje trur stemmer, så no skal eg fortelle hvorfor eg må selge sex for å ha råd til å gi ungene mine ein trygg plass å bu med straum og mat. 
Først kan eg forklare gjelden eg har etter eksen min. Når han og eg budde sammen og var ein familie hadde vi ein ok økonomi siden han tjente godt. Så eg hadde eit kredittkort i mitt navn. I tillegg tok eg opp eit lån i mitt navn aleine. Dette var kun registrert på meg, både lån og kredittkort. Men det var eksen min som brukte pengene. Når han forlot oss og nektet å betale tilbake prøvde eg å snakke med banken og å anmelde han. Men så lenge eg tok lån og lot han bruke pengene uten at han tvang meg er eg den eineste som er ansvarlig for å betale tilbake. Så eg takkar for tips om dette fra fleire av dere, men eg har prøvd alt. Gjelden er bare min fordi eg var ein idiot og stolte på far til ungene mine. 
Når det kjem til nav og sosialtjenesta har eg søkt på alt som kan søkes på. Eg har fått bytta saksbehandlar og eg har klaga. Men husleiga min et for høy, og så meiner dei at eg kan få omtrent 15.000 hvis eg selger bilen min. Og disse pengene kan vi leve av for hvis eg selger den. Så derfor meiner de at eg skal selge den. Og når eg ikkje gjør det straffer dei meg.
Så hvorfor flytter eg ikkje? Og hvorfor selger eg ikkje bilen? Eg kan ikkje berre flytte. Her i bygden finnes ikkje gode alternativer. I hvert fall ikkje billigere enn det eg har nå. Og hvis eg skal flytte til ein annen plass i landet må eg ha ein startkapital og samtidig finne ein plass å bu som ikkje krever depositum. Her eg bur nå har eg ikkje depositum. Eg må og kunne betale for selve flyttinga, noe eg ikkje har råd til. Eg har så vidt råd til mat til ungene mine, så penger til flytting finns ikkje. Og når det kommer til bilen min så er eg avhengig av den for å komme meg til butikken, apotek, lege, tannlege til ungene og alle slike ting. Buss er ikkje eit alternativ. Og hvis eg ein dag skal begynne i jobb er jo eg avhengig av bil for å komme meg på jobb. Og selger eg den eg har nå blir det vanskelig å få råd til å kjøpe ein ny bil på veldig lang tid selv med ein jobb. 
Og siden eg er godt i gang med å fortelle om ting som er vanskelig i hverdagen kan eg nevne fleire ting; som tannlege. For ungene mine er tannlege gratis. Men for meg koster det penger. Penger eg ikkje har. Eg har hatt tannverk i fleire måneder. Men eg har ikkje råd til tannlege. Eg har søkt hos sosialtjenesta, men der fikk eg til svar at eg måtte få eit kostnadsoverslag først. Men eg var hos tannlegen i kommunen for fleire år siden og hadde ikkje råd til å betale regningen. Og så gløymte eg han. Så nå har eg gjeld hos tannlegen noe som gjør at der får eg ikkje noe kostnadsoverslag før regningen er betalt eller eg betaler for kostnadsoverslaget kontant. Og dette kunne ikkje sosialtjenesta hjelpe meg med. Så tannverk er blitt ein del av hverdagen min. Og så har vi skuleutstyr, kler og sko. Dette manglar både eg og ungene. Vi har kler, men i veldig begrenset mengde. Og dette blir ungene mine plaget for. Dei følger ikkje moten og brukar samme kler fleire dagar etter hverandre. 
Og siden eg er så godt i gang kan eg og nevne julefeiring allerede nå. Dei siste årene har vi ikkje hatt ein vanlig julefeiring hos oss. Ikkje har vi råd til presanger eller ribbe. Ikkje har vi juletre eller andre juleting. Vi har veldig lyst, men vi har ikkje råd. For ungene er dette veldig vanskelig, og for meg veldig tungt siden eg har så lyst i gi dei både presanger og jul sånn som vennene deres har. På julaften har vi pleid å gå i kyrkja, og så gå hjem og gjøre som vi gjer til vanlig ellers i året.
 
Men nå trur mange her at eg bare syter og synes synd på meg sjøl. Og noen trur at eg lyger, for det er ikkje sånn nav og sosialtjenesta fungerer. Men eg skal gje dere bevis på at nav ikkje følger sine eigne lovar og reglar. Men først vil eg fortelle at eg har forsøkt alt. Eg har forsøkt alle mulige måter å få hjelp på. Eg kunne kanskje vunnet ein rettsak mot nav og sosialtjenesta hvis eg hadde prøvd. Men det ville tatt tid. Og det ville kostet meg mykje. Eg har krav på fri rettshjelp, men eg har ikkje råd til å kjøre nesten 2 timer hver veg for å treffe ein advokat hvis eg hadde hatt skilt på bilen min. Og eg har ikkje energi til ein rettsak. Eg vil bare være ein god mor. Eg kan ikkje bruke mange timer på å kjøre frem og tilbake til advokat, og mange timer på ein rettsak. Eg har snakket med advokat og fått vite at det kan ta opp til et år med ein rettsak mot nav. Eg har bare ikkje energi. Og frivillige organisasjoner som hjelper mennesker med dårlig råd finnes ikkje her. Så alt er undersøkt og prøvd.
Så eg har bare funnet ein måte å få tjent litt ekstra penger på, og det er å selge sex. Eg redder heimen til ungene mine med å la menn seksuelt utnytte kroppen min selv om eg hater det meir enn noe annet. Og etter ein epost eg fikk i går kveld er eg i tvil om eg likevel bør ligge ut bilder av meg sjøl for å tjene penger. Og eg er usikker på hvor mykje eg vil tjene på det. Men skadene det kan gjere senere i livet til ungene mine kan være store. Så eg er så usikker. Alt er bare kaos og rot. Eg skulle så inderlig ønske at mor min fremdeles levde. Da kunne hun holdt rundt meg og lovet meg at alt skulle bli bra. Men eineste familien eg har er ungene mine. Eg skulle ønske eg ein dag og kunne finne kjærligheten, men det har eg nok ødelagt, for hvem vil være kjæreste med ein hore. 
 
Eg lovet dere bevis på at ikkje alt er som det skal være med nav og sosialtjenesta. Noen hadde sikkert håpet på at eg kom med banebrytende opplysninger. Men dette er opplysninger som er fritt tilgjengelig for alle. Og dette er bare toppen av eit isfjell. Nav er i mange situsjoner enda verre enn det som står skrevet i disse artiklene som er nederst i innlegget. Noen er nye og andre litt eldre. Men alle er aktuelle den dag i dag. Nav og sosialtjenesta svikter oss som sliter mest.
Eg håper du tar deg tid til å lese dei. 
Og så håper eg at du vil dele det eg har skrevet på facebook slik at alle kan få se at livet ikkje alltid er slik det burde være. 
 
Og selv om eg gjerne skulle bedt om hjelp slik mange har bedt meg gjøre, for det hadde hjulpet spesielt ungene mine så utrulig mykje, så tør eg dessverre ikkje det. Eg tør ikkje lenger å gi noen informasjon om hvem eg er.
 
Beklager at noe av det eg skriv er på dialekt. Eg prøver å skrive bokmål. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   



 
 
 

Selge sex eller bilder?

Som alle som har lest bloggen min veit så sliter eg veldig mykje økonomisk. Og at eg fleire ganger har måtte selge sex for å ha råd til husleige, straum og mat til ungene mine og meg. Etter mykje tenking og vurderinger frem og tilbake har eg funnet ut at eg vil prøve å selge bilder av meg sjøl på nettet. Men eg er fremdeles litt i tvil. Bilder postet på nettet forvinner jo ikkje. Men kanskje eg kan forsøke uten å gjere meg lett gjenkjennelige. Men er det noen her som veit hvor eg kan ligge ut bilder (nakenbilder) av meg sjøl og tjene penger på det? 

For det er vel bedre å selge bilder enn å være prostituert. Eller er det det? 

Tar veldig gjerne i mot saklige inspill og tips. 



 

Moren din er ein hore

I går kom sønnen min heim med opprevne kler, ein hoven leppe og masse blod på klærne sine etter å ha blødd naseblod. Eg brukte lang tid på å roe han ned, og når han til slutt klarte å snakke spurte han meg; mamma, er du ein hore? Eg begynte å grine og skalv. Men eg måtte benekte det for han. Han er ikkje gammal nok til å vite ka eg gjer for å tjene pengar, og forstå kvifor eg må gjere det. Eg spurte kvifor han spurte om det. Ein gutt han veit hvem er men ikkje kjenner hadde sagt at eg var ein hore, for det hadde foreldra hans fortalt. Eg forstod med ein gang at mistankene mine fra forrige dagen var riktig. Eg fekk 2 epost om at nokon ville hjelpe meg, men etter at eg svarte og ga dei kontonummer hørte eg ikkje meir. Dagen etter fekk eg ein til henvendelse fra ein som ville hjelpe meg. Den personen fekk og kontonummer og eg fekk hjelp fra denne personen. Så einaste muligheten for at noen skal hs funne ut kem eg e dei som fekk kontonummeret mitt uten å gi meg noen tilbakemelding. 

No veit ikkje lenger ka eg skal gjere. Ikkje tør eg å stole på noen. Ikkje tør eg å gi noen informasjon. Eg skal klare å leve meg ka eg er. Men ungene mine er dei som må lide. Ungene mine er ikkje gammel nok til å forstå. Kvifor er voksne så onde? Kvifor vil dei andre så ondt? Eg slit allerede nok med økonomien. No veit eg ikkje lenger om vi kan bu her. Sønnen min må ha nye kler og eg har så vidt råd til mat. Og eg veit ikkje kor eg skal gå for å få hjelp. Eg veit ikkje hvem eg kan stole på lenger. 

Hvor er nestekjærleiken i Noreg? Eg følar ingen nestekjærleik. Berre onskap. Eg har aldri gjort noe ondt mot noen, og dette fortjener eg ikkje. Er eg ikkje like mye verdt som andre?

Eg hadde allerede begynt å sjå lyst på framtida. Eg hadde allerede begynt å skrive litt på boka eg blei anbefalt å skrive. Eg hadde eit håp om ein dag å slippe å gjere ting eg hater for å ha pengar nok til å leve. Men no veit eg ingenting lenger. 

  


 

Selge sex for å kjøpe skulesekk?

I går kveld var ein vanskelig kveld. Eg veit ikkje hva som gjorde det. Men kanskje det har med at eg har åpna meg såpass mykje her på bloggen. Kanskje ein del av tilbakemekdinga har gått innpå meg. Eg veit rett og slett ikkje. Men følelsen eg hadde i går kveld var at eg ønsket berre å bli holdt rundt og fortalt at alt ville bli bra. Men som alltid må eg klare meg aleine. Eg må være sterk for ungene mine. Eg må ta meg sammen og være ein person ungene veit er der for dei. Eg hadde aldri ein slik person når eg vakse opp. Kanskje det er derfor eg kjenne saknet etter ein slik person no når eg er vaksen og livet er vanskelig. Eg er trøtt og sliten, men samtidig må eg halde motet oppe og håpe på at det løyser seg ein dag. Eg kan ikkje selge kroppen min så mykje lengar. Det ødelegger meg meir og meir for hver gong. 

I dag har eg vært ute med ungene mine og fått litt sol på huden. Det er så deilig å sjå ungene kose seg ute. Det er ein av dei få tingene som får meg til å smile. Etterpå kjørte vi på butikken for å handle mat. Og såklart var skulesekkene komt på utstilling. Siste halvåret forrige skuleår måtte eldste barnet mitt bruke ein gammal gymbag til skulesekk. Eg veit at dei fleste unger får nye sekkar og nye kler når dei begynner på skulen igjen. Eg kan ikkje gje ungene mine det. 

Noen ganger vurderar eg å selge sex oftere. Men eg klarer det berre ikkje. Eg kan ikkje selge kroppen min for å kjøpe nye skulesekker og kler til ungene mine. Då ville eg blitt påminnet hva eg er og hva eg gjer hver gong eg ser ungene mine gå og komme frå skulen. 

 

Eg skrev aldri bloggen for å be om hjelp. Eg ville berre fortelle hva eg må gjere for å få råd til å overleve. Men i går og i dag har tilsammen 3 personer spurt meg om å få lov å hjelpe meg litt. Eg har vært skeptisk. Men ein av epostene overbeviste meg om at hvis nokon vil hjelpe så bør eg ta imot den hjelpen eg kan få. Så hvis du på ein eller anna måte vil hjelpe så send meg ein epost. 



 

 

Eg selger sex, men no følar eg meg som ein liten jente som vil til mamma

For ein time siden var eg ein selvsikker sexy kledd og sminket jente. Ein jente som smilte og virket som eg var fornøyd med livet mitt. Alt var selvfølgelig eit spill, for inni meg følte eg ein ubeskrivelig tomhet. Eg var redd og panisk. Men det kunne ingen andre se. Eg gjorde det eg skulle, fekk pengene og reiste heim til ungene mine. Så stod eg ein halvtime i dusjen mens tårene randt. Ungene mine hadde allerede lagt seg når eg kom heim, så når eg var ferdig i dusjen gjekk eg inn og kyssa dei godnatt. 

No ligg eg i sengen min i fosterstilling. Øynene mine er rødsprengte og tårene renner i strie strømmer. Eg føler meg skitten. Eg føler meg ekkel. Og eg føler meg så aleine. Så liten og aleine i verden. Eg skulle ønske eg hadde ein mamma. Ein mamma som holdt rundt meg og trøsta meg mens hun fortalte meg at alt ville gå bra. Ja eg er vaksen, og eg er manma til mine eigne barn. Men eg og kunne trengt trøsten frå ein mamma no. For no er eg så liten, redd og sliten. 

Men kanskje eg ikkje fortjener bedre. Eg er jo bare ein hore. Ein hore som ikkje vil være ein hore. 





 

Eg selger sex fordi eg må. Men eg er også eit menneske

Hvorfor dømmer andre meg når dei ikkje vet hvordan livet mitt er. Det er ein del ting av historien min som er så privat at eg ikkje kan dele alt her. Men det eg kan fortelle er at det er flere grunner til at eg ikkje er i arbeid. Eg skulle virkelig ønske eg kunne ta ein jobb og tjene penger på ein normal måte. Men når eksen min reiste fra meg og ungene satt eg igjen med både ubetalt husleige, lån han tok i mitt navn og kredittkort i mitt navn. Dette gav meg masse gjeld som eg no må betale. Så eg sitter med ein gjeld på nesten 50 000 som ikkje ein gong er min. Den er berre i mitt navn. Det er og andre grunnar av meir privat karakter. Det einaste eg kan si er at eg har veldig gode grunnar til at det er vandkelig for meg å berre begyne i jobb. 

Og som eg har skrevet tidligere så er det vanskelig for meg å be sosialtjenesta om meir hjelp enn det lille eg får hver måned. Sosialtjenesta har eit tett samarbeid med barnevernet her eg bur, og dei har allerde truet meg. Dei har og bedt meg selge bilen min. Eg har ein bil som er 16 år gammel. Den er ikkje meir verdt enn det eg får hvis eg vrakar den. Men med 2 mil til nærmeste butikk er eg avhengig av bilen. Og hvis vi må noko annet er det veldig vanskelig å planlegge utifra buss siden det berre går 4 busser hver dag herfra. Så selger eg bilen vil vi bli heilt isolert. Men dette bryr ikkje sosialtjenesta seg om. Så som du ser så er det mange grunnar til at livet mitt er eit stort rot og at eg selger kroppen min for at eg og ungene mine skal kunne overleve. 

Men gir dette andre grunn til å hetse meg? Gir dette andre som ikkje veit kem eg er og ikkje veit noko om meg rett til å kalle meg hore, ludder, ekkel, ønsker om at eg får aids og at barnevernet tar ungene mine? Hva gir andre rett til å trakasere eit menneske dei ikkje veit noko om? Hvorfor må vi mennesker være stygge mot hverandre. Hvorfor kunne ikke dere som trakkasert meg eller andre negative ting berre latt være å reise? Eller gitt meg råd eller tips til hvordan gjøre livet lettere? Hvor er den godheten heile landet viste etter 22 juli? Har det norske samfunnet blitt et kaldt samfunn der mangel på empati er blitt normalen?

Og dere som gir meg tips om hvordan eg skal få hjelp. Dessverre kan eg ikkje fortelle hvem eg er slik at alle kan finne det ut. Eg har ingen andre enn meg sjøl og ungene mine. Hadde bygden eg bur i funnet ut at eg selger kroppen min måtte vi flyttet. Eg kan ikkje det heller. 

Hadde eg visst hvordan  eg ber om hjelp og samtidig ikkje kringkaste identiteten min til alle så hadde eg trygla og bedt om hjelp. Men eg veit ikkje om noen måter å be om hjelp fra

Hver så snill å behandler andre rundt deg bra. Også dei som sliter. Det er dei som trenger det mest. Tilogmed ein hore har følelser. 

 

Og dere som syns det eg gjer er latskap og eit unødvendig val eg sjøl har tatt, i kveld mens du et fredagstaco eller fredagspizza då må eg møte ein mann som er eldre en far min ville vært. Og i tretti minutter vil han bruke kroppen min som om den ikkje er verdt meir enn det han betaler meg. Mens ungene mine er hos naboen. Trur du virkelig at eg gjer det hvis eg ikkje må? Eg skulle gjort alt for å spise taco og ha ein koseleg fredgskveld. Men hadde eg ikkje gjort det eg skal gjere i morgen, så hadde vi ikke kunne spise frukost, middag eller noe annet dei andre dagene. Strømmen ville blitt stengt. Så ikkje tru at eg selger kroppen min fordi eg vil. Eg MÅ!! 



 

Også vi som selger sex drømmer om eit bedre liv

Nokon har nok lurt på hvem denne personen er. Denne mora som synkar så langt ned at ho sel kroppen sin. Før eg sjølv gjorde det først gong var det for meg utenkelig å gjere noko slikt. 

Når eg vokste opp var heimen min litt anderledes enn venane mine sine heimar. Far min drakk ofte mykje og hadde sine problemer. Men han var snill og gjorde oss aldri vondt. Mor min derimot sleit med depresjonar og spiste mykje medisinar. Når eg var 17 år tok mor min sjølvmord. Vi har aldri funnet ut hvorfor, men hun var veldig deprimert dei siste vekane før. Fire og eit halvt år seinare fekk far min kreft i leveren og døde eit år seinare. Når eg var lita jente ville eg bli noke stort. Eg ville bli lege eller advokat. Og alle åra eg gjekk på skule var ein fin tid. Eg gjorde det godt i alle fag. Og alle som kjente meg sa at eg ein dag ville bli noko stort. Men etter skulen blei eg kjæreste med ein som ikkje behandlet meg bra. Og når eg ville vente med å ha sex slo han opp. Noen måneder seinare kom eg sammen med far til ungene mine. Han var snill med meg og behandla meg bra. Men han drakk veldig mye i helgene. Og eg som egentlig hadde bestemt meg for å ikkje drikke alkohol siden far min var alkoliker begynte også å drikke. Men så blei eg gravid. Då hadde eg endelig ein unnskyldning til å ikkje drikke lenger. Etter at vårt første barn var født var alt bra. Han hadde ein god jobb og tjente godt. Men etter at vi fikk nummer to forandret han seg. No ville han feste igjen. Han beskyldte meg for å halde han tilbake. For å ødelegge livet hans. Så etter ein stund flytta han ut og eg satt igjen med ein dyr husleige og 2 unger. Utan utdanning og ingen kjennskap til arbeidslivet. Sosialtjenesta vart den einaste løysinga. Eg har fleire gonger bedt om hjelp frå både sosialtjenesta, nav og barnevernet. Men den dagen barnevernet spurte om eg var sikker på at eg klarte å ta meg av mine eigne unger, og med beskjed om at dei vurderte å opne sak på meg forstod eg at ikkje kunne spørre om meir hjelp enn de eg allerede fikk. Eg er og ein person som har vanskelig for å spørre om hjelp. Eg er blitt vant med å klara meg sjøl. Kvar gong nokon har tilbudt meg hjelp har dei forventa noko tilbake. Dessverre har eg ikkje noko å gi. Eg sel kroppen min bare når eg verkelig må. Og da skjer det på mine premissar. Og dei som trur at gjer det fordi eg er lat og lurar på kvifor eg ikkje jobbar veit ikkje hva dei snakkar om. Eg skulle virkelig ønske eg hadde ein jobb. Men her eg bur er det ikkje lett å få seg jobb. Og siden eg ikkje har familie har eg heller ingen til å hjelpe meg med ungene. Drømmen er å ein dag ha nok pengar til å flytte til ein større plass der eg kan få ein normal jobb og et nytt liv. Der både eg og ungene mine kan starte på nytt. 

Eg håper ein dag at drømmen min blir virkelig. 

 

Til dere som foreslår at eg må spørre om hjelp. Eg har aldri lært å be om hjelp. Og tror ikkje at noen vil hjelpe ein fremmed aleinemor som ikkje har noe å gi tilbake.



 

No er kroppen min tilsalgs igjen.

 

I kveld la eg igjen ut ein annonse. No er kroppen min til salgs igjen. Når eg trykte på aktiver på kontoen min kjente eg ein stor klump i halsen og at magen min vrengte seg. Eg veit at innen eit par dagar vil ein ukjent mann ligge over meg og bruke kroppen min som ein vare. Ein vare han har betalt for. Og mest sannsynlig vil han være lika gammal eller eldre enn min far. Tenk hvis ungene mine visste om det moren deres gjør. Eldstemann ville hatet meg. Eg ville nok aldri blitt tilgitt. Eg har fleire gonger fått spørsmål om hvor pengene har komt fra. Men eg har alltid komt på ein unnskyldning. Men etterhvert som ungene blir eldre blir det nok vanskeligere å bortforklare det. Eg berre håper eg slipper dette snart. Eg håpar eg slipper å ha ein ukjent gammal mann liggande over meg og svette og stønne mens tårane mine renn nedover kinna mine. Og når han er ferdig sitter eg igjen som ein skitten hore med pengene i hånden. Penger eg trenger for å gi ungene mine det dei treng. Penger som sørgar for at vi har ein plass å bo, at vi har strøm og mat å spise. Eg vil ikke selge kroppen min, men eg må. 

Og hvordan kan gamle menn gjere noe slikt? Tenkar dei aldri på at da kunne vært dattera deira som låg der med beina åpne, berre for å tjene penger for å overleve? 

No skal eg snart ut å være ein hore igjen.





Beklager at eg skriv på dialekt. Eg prøver å skrive så mye bokmål som mulig.

Eg hatar å selge kroppen min!!! Men eg må.

Uansett om eg er på facebook, leser aviser eller andre ting på dataen er det noen som klager på at dei ikkje får reise til Spania eller Hellas. Fordi dei ikkje har pengar til det. Ferie er det mange som ønsker seg, men har ein ikkje råd så kan ein ikkje reise. I januar for 2 år siden så møtte eg bunnen. Julefeiringen hadde vært laber. Eg hadde vært rundt i butikker dagene før jul å spurt om dei hadde noe som var utgått på dato som vi kunne bruke til julemat. 6 måneder før dette hadde min ekssamboer reist fra meg og dei 2 ungene våre. Eg blei over natta aleinemor. Og uten skikkelig inntekt blei det hardt. Julen blei laber. Ungene fekk brukte gaver eg fekk av bekjente. Her eg bur er det ingen organisasjonar som hjelpar oss. Vi bor i et lite samfunn der nesten alle kjennar alle.

Så tilbake til januar for 2 år siden. Vi hadde fått brev om at strømmen ville bli stengt og vi mangla 3 tusen til husleiga. Mat var det lite av og blei desperat. Eg tråla nettet etter løsningar uten det store hellet. Om kveldene gråt eg og om dagene gjorde eg alt eg kunne for ungane. Men ein kveld fekk eg nok. Ungene mine kunne ikkje risikere å bo i den gamle bilen vår. Og vi har heller ikkje noen familie å spørre om hjelp fra. Så eg venta til ungane sove og så logga eg meg inn på ein side på internet. Ein side der man tilbyr sex mot penger.  Eg tok noen bilder av meg uten å vise ansiktet. Det tok ikkje lang tid før eg fekk tilbud om å tjene pengar. Og siden eg var desperat takka eg ja. Eg ringte naboen og spurte om dei kunne passe ungane ein liten stund. 2 timer seinere solgte eg kroppen min for første gang. Ein eldre mann på over 50 år var inne i min 25 år gamle kropp. Ein mann som var eldre enn far min. Eg gråt heile den natta. Eg har aldri følt meg så skitten. Og dei 5 tusen eg fekk for det var absolutt ikkje vert det. Men det redda oss frå å bli huslause og strømlause. Sommeren det året gjorde eg det samme. 3 ganger. For pengene betalte vi reigninger reiste vi på ein kort ferie til Oslo med toget og ungene fikk sett hovedstaden vår. Eg fekk bilder av ungene foran slottet og mange andre fine minner. Men dei 3 gangene eg måtte selge kroppen min  for å få pengar til det var like vonde som første gang. Eg følte meg som ein hore, og det var jo det eg var. Eg som aldri hadde hatt sex med noen andre enn far til ungene mine hadde noen blitt ein hore. Ein som solgte kroppen sin til gamle menn. 

Siden den gang har eg solgt kroppen min 6 gonger til. 6 gonger har vi hatt desperat behov for pengar og eg har solgt kroppen min som ein billig hore. 3 gonger har vi ikkje hatt penger til strøm eller husleiga. Og 3 gonger har vi ikke hatt pengar til mat.

No har eg sett at noen klager på at dei ikkje har penger til å reise på ferie til sydlige strøk. Eg har mangler 3 tusen til husleiga og har ingen mat i huset. Ungene mine kommer seg ikkje på noen ferie, men dei klager ikkje. Dei ville vært glad om dei kunne spise en varm middag hver dag. Men det har vi ikkje penger til. Vi har ingen penger før 15 august. 

Ikkje røyker eg og ikkje drikkar eg alkohol. Ikkje kjøper eg nye kler. Eg er berre ein fattig aleinemor. Det lille eg får fra sosialtjenesta er altfor lite. Men eg får det eg får. Eg har ei  gammal bil, og den må eg ha for vi bur langt frå alt. 

Og no må snart ut å være en hore igjen. Eg må selge kroppen  min for å få pengar til mat og husleiga. Eg hater å selge kroppen min. Det gjør så vondt å vite at kroppen min er det eneste eg har av verdi som noen vil ha. Eg føler eg både sviktar og redder ungene mine er hver gang eg selger kroppen min. For når eg er ein hore får ungene mine mat på bordet og ein plass å bu. 

Men eg hater å selge kroppen  min. Eg mistar litt av meg sjølv hver gang en eldre mann er inni meg. Hver gang en mann gir meg pengar for å bruke kroppen min som en forbruksvare dør ein liten del av meg. Eg vil ikkje være ein hore. 

EG HATAR DET!!!!

Eg vil bare være ein god mor for ungane mine.





 

 

Les mer i arkivet » September 2017 » August 2017 » Juli 2017
hits